Maastricht, Nederland maar toch net het Buitenland

Geen enkele Nederlandse stad zou toch zomaar Frans kunnen zijn dan Maastricht. Geen enkele stad heeft van die zelfde kleine en olijke straatstenen, ook wel ‘’kinderköpkes’’ genoemd. Geen enkele stad heeft van die karakteristieke pleintjes met volle terrassen. Geen enkel dialect kent zo veel Franse woorden als het Maastricht. In geen andere stad leeft men zo met de Franse slag als in Maastricht. Ik kan nog wel even doorgaan over de overeenkomsten tussen een Franse stad en Maastricht, maar toch doe ik dit niet.

Wanneer je door Maastricht loopt als Nederlander dan merk je toch iets buitenlands, iets chauvinistisch, iets ‘’buitenlands’’. Is het niet het taaltje, dan is het misschien wel de bourgondische levenswijze van de ‘’Mestreechtenere’’. Ik prak laatst een vriendin van mij, ze leeft pas vier maanden in Maastricht. Zij is geboren in Amersfoort en heeft gestudeerd in Den Haag, en kan zich bestempelen als echte Randstedeling. Ik vroeg haar: ‘’Wat was het eerste dat je op voel toen je hier kwam wonen?’’ Er kwam direct uit: ‘’Ja, ik vroeg mij eerst af of ik wel in Nederland zat?!. ‘’

Al deze karakteristieke eigenschappen hebben ons nu juist de combinatie kunnen laten maken tussen Chez Do en Maastricht. De parel van een stad, met de Franse slag en enige branie op een nette manier. Maastricht en Chez Do heten u welkom!